Imprezowy trzonek

Nie od zawsze słucham muzyki określanej z grubsza mianem nu rave. Jako, że ostatnio zacząłem, nakręcany przez Jarosława, głębiej wchodzić w tę stylistykę, postanowiłem uczcić ten mały przełom w moim życiu adekwatnym wpisem. Co właśnie czynię.

Wszystko zaczęło się od mojego znajomego Andrzeja pseudo Pseudo, który zaprezentował mi link do pewnego profilu na majspejsie. Z obecnie znajdujących się tam kawałków pierwszy na playliście był ‘Virgin’. Wystarczyło może 5 sekund, abym się literalnie zakochał w muzyce dwóch śmiesznie ubranych Brytoli. Połączenie odgłosów wydawanych przez ośmiobitowe konsole do gier z radykalnym, tłustym bitem i akcentem wokalisty od razu wtłoczyło mi przez uszy do mózgu migający na czerwono neon “Kochasz tę muzykę“.

Pozdro Nike!

Dzięki uprzejmości świętego Mikołaja moja mama znalazła pod choinką najnowszą książkę Olgi Tokarczuk, “Bieguni”. Nie będę ukrywał, że biskup od podarunków zwrócił się do eksperta ds. prezentów dla mojej rodzicielki, tzn do mnie z prośbą o zarekomendowanie najodpowiedniejszego upominku. Krążyłem między półkami największej polskiej sieci darmowych czytelni, a konkretniej jej poznańskiej filii szukając inspiracji. Wtedy też trafiłem między regały z literaturą polską. I tam przykuła moje oczy okładka oraz tytuł, które kojarzyłem z doniesień prasowych o najważniejszej polskiej nagrodzie literackiej.

Nieznane losy Pana Tik Taka

Mam nadzieję, że przynajmniej większość Czytelników pamięta lub chociaż kojarzy, kim był Pan Tik Tak (dla mniej zorientowanych -tzw. theme song). Zniknięcia jego programu z ramówki telewizji publicznej swego czasu nawet nie zauważyłem – byłem zbyt mały, aby przywiązywać wielką wagę do programów telewizyjnych, które później nabierały znamion kultu. Dopiero niedawno zacząłem z nostalgią wspominać dawne czasy “Ciuchci” czy właśnie “Pana Tik Taka”, a przy okazji zastanawiać się, co dalej działo się ludźmi tworzącymi te niezapomniane kamienie węgielne mojej tożsamości oraz wrażliwości.

Opole bez betonu

Festiwal w Opolu, jak zapewne dla większości, jest dla mnie synonimem artystycznego betonu i festiwalu dla robionego przez ludzi, którym zależy na tym, by w polskiej muzyce działo się jak najmniej. Tym bardziej zadziwiłem się, gdy oglądając któryś z kanałów telewizji publicznej natrafiłem na klip promujący jeden z zespołów biorących udział w konkursie premier. BiFF kompletnie nie przypasował do mojej wizji tego, co można na tym starożytnym święcie muzyki rozrywkowej usłyszeć. Zachęcony tym zburzeniem muru uprzedzeń pomyślałem, że być może w tym roku zespołów oscylujących w okolicach muzyki alternatywnej w największym bastionie niemczyzny w Polsce będzie więcej.

Gwiezdni Celebryci

Koledzy z Winyla kopnęli mnie twórczo w tyłek i dali temat do rozruszania bloga po krótkim okresie stagnacji. Tematyka podlinkowanego wpisu przypomniała mi o moich niedawnych doświadczeń kulturowych, kiedy to nucąc pod nosem kawałki z płyty Discovery Daft Punk wklepałem od niechcenia nazwę utworu “One More Time” na YouTubie. Jednocześnie przypomniałem sobie, że klip do niego był wstępem do pełnometrażowego filmu anime, który miał być ilustracją do kilku kawałków z tej płyty. Okazało się jednak, że moja pamięć była zawodna – albowiem film Interstella 5555 w reżyserii Kazuhisa Takenouchi trwa dokładnie tyle, co płyta – każdy utwór na płycie ma swój odpowiednik w któreś z części animowanej opowieści.

Nowy Portishead za darmo na last.fm!

Na last.fm pojawiły się wszystkie utwory z najnowszego albumu Portisheada pt. Third. Można ich za zupełne darmo posłuchać w całości, a następnie kupić jeżeli komuś przyjdzie ochota. Na recenzję płyty przyjdzie czas później, bo osobiście właśnie się w niego wsłuchuje. Zapowiada się nieźle, bardziej psychodelicznie niż Dummy, ale na swój sposób intrygująco. Mocno nastrojowo na pewno. Więcej refleksji na temat Third w dalszej części wpisu, a sama płyta do posłuchania pod tym adresem.

Polisz horror

W krótkim wstępie przepraszam za wolny refleks przy aktualizacjach. Usprawiedliwiam się maturą,

Mimo zbliżającego się wielkimi krokami Egzaminu Dojrzałości znajduję odrobinkę czasu na przeglądanie internetu. I właśnie podczas takich chwil relaksu trafiłem na newsa, który zapłodnił we mnie do pewną genialną w swej prostocie myśl. Popularny w zachodniej kulturze masowej nurt horroru jest w Polsce więcej niż niewidoczny. A przecież zgodnie z teoriami naukowymi, w czasach kryzysów tego typu literatura i film najlepiej trafiają w gusta nie tylko wyrobionego, ale i masowego odbiorcy.

Pustyni czar

Witam w kolejnym odcinku nieregularnego cyklu czarującego. Dzisiaj dla niepoznaki zamiast polecać seriale zajmę się jedynie muzyką. I to nie bylejaką, ale ambitną, spod znaku Niezależnych Projektów Znanych Muzyków.
Mam nadzieję, że nie muszę nikomu z czytających przedstawiać zespołu Queens of the Stone Age. Jeżeli ktoś jednak zawiódł moje zaufanie – polecam stronę kapeli na last.fm. Chciałbym dzisiaj opowiedzieć o projekcie inspirowanym przez lidera QOTSA, Josha Homme’a – Desert Sessions. Jako, że łącznie nagrań z pustynnych sesji po dziś dzień powstało dziesięć, z konieczności skupię się na upublicznionych razem na płycie CD sesjach dziewiątej i dziesiątej.

Muzyka syntetyczna

Wędrując po różnych malowniczych zakątkach sieci można trafić na przeróżne, podejrzanie wyglądające pliki, które po bliższym zapoznaniu okazują się być istnymi perełkami. Tak przeważnie jest z muzyką udostępnianą za darmo na sieci w ramach tak zwanych netlabelów. Wytwórnie takie puszczają utwory i albumy udostępniane je na sieci na zasadach Creative Commons. Jest to idealne wyjście dla muzyków awangardowych, którzy w zwykłych wytwórniach nie znaleźliby miejsca, a którym chodzi głównie o dotarcie ze swoją twórczością do wąskiego, wyrobionego odbiorcy. Darmowa, legalna, nowatorska – te trzy zalety wystarczą, aby zainteresować się muzyką puszczaną w ramach sieciowych wytwórni.

8-bitu czar

Myślę, że bez większego pudła mogę założyć, że lwia część odwiedzających ten zakątek WordPressa kiedyś zetknęła się w swoim życiu z grami wydawanymi na stare ośmiobitowe konsole, w naszym kraju najszerzej reprezentowanymi przez tzw. Pegasusa. Ich niepowtarzalny urok i niezbywalne piętno, jakie odcisnęły w mojej przynajmniej świadomości natchnął mnie do poświęcenia poniższego wpisu dwóm niezwykłym wytworom kultury masowej – amerykańskiemu serialowi animowanemu Code Monkeys i najnowszemu dziełu muzycznemu Boba Ostertaga.