Wszystko zaczęło się od mojego znajomego Andrzeja pseudo Pseudo, który zaprezentował mi link do pewnego profilu na majspejsie. Z obecnie znajdujących się tam kawałków pierwszy na playliście był ‘Virgin’. Wystarczyło może 5 sekund, abym się literalnie zakochał w muzyce dwóch śmiesznie ubranych Brytoli. Połączenie odgłosów wydawanych przez ośmiobitowe konsole do gier z radykalnym, tłustym bitem i akcentem wokalisty od razu wtłoczyło mi przez uszy do mózgu migający na czerwono neon „Kochasz tę muzykę„.

Partyshank to dla mnie, zgodnie z nazwą, trzon każdej dobrze rozumianej, alternatywnej imprezy. Dźwięki, które same zaciągają na parkiet, nie pozostawiając przy okazji nieprzyjemnego posmaku osłuchania, banału czy ziejki. To muzyka, która nawet bez nadmiernych ilości alkoholu przypadnie do gustu spragnionym baunsu, nie wywołując przykrych skojarzeń z nutami, którymi co dzień raczy nas radio czy telewizja. Wszelkie objawy elitaryzmu czy pogardy dla muzycznego mainstreamu są w tym wpisie przypadkowe oraz zupełnie niecelowe.

Jednak nie tylko do wykonywania energetycznych podrygów Partyshank się nadaje. Bogactwo pokręconej, konsolowej kompozycji trafia w gusta człowieka, który w muzyce nie zawsze szuka melodii, ale właśnie pomysłowości przy zestawianiu ze sobą dźwięków w zupełnie zaskakujące i podtrzymujące uwagę zestawy. Ośmiobitowy nu rave w wykonaniu Party Sausage’a oraz Christiana Shanka w stu procentach odpowiada postulatom tego kierunku muzycznych poszukiwań. Jeżeli więc szukasz energetyzującej, lecz nienadętej elektroniki, klipy i linki które zamieściłem w tym wpisie są właśnie dla Ciebie!

Posted in Muzyka Tagged: 8-bit, bounce, elektronika, impreza, nintendo, nu rave, Partyshank ]]> http://kurak.wordpress.com/2009/01/02/imprezowy-trzonek/feed/ 4 kurak http://kurak.wordpress.com/2008/12/28/pozdro-nike/ http://kurak.wordpress.com/2008/12/28/pozdro-nike/#comments Sun, 28 Dec 2008 03:26:47 +0000 Jakub Skurzynski http://kurak.wordpress.com/?p=58 ]]> Dzięki uprzejmości świętego Mikołaja moja mama znalazła pod choinką najnowszą książkę Olgi Tokarczuk, „Bieguni”. Nie będę ukrywał, że biskup od podarunków zwrócił się do eksperta ds. prezentów dla mojej rodzicielki, tzn do mnie z prośbą o zarekomendowanie najodpowiedniejszego upominku. Krążyłem między półkami największej polskiej sieci darmowych czytelni, a konkretniej jej poznańskiej filii szukając inspiracji. Wtedy też trafiłem między regały z literaturą polską. I tam przykuła moje oczy okładka oraz tytuł, które kojarzyłem z doniesień prasowych o najważniejszej polskiej nagrodzie literackiej.

Dotychczas do Nagrody Nike miałem podejście tożsame z podejściem do wszelkich nagród, w których to Specjaliści, a nie Odbiorcy przyznawali tytuły. Czyli nie zwracałem na nią w ogóle uwagi, traktując ją raczej jako ciekawostkę niż podstawę do podejmowania decyzji konsumenckich czy zajmowania stanowiska w dyskusji. W tym roku postanowiłem się przełamać i z braku laku pokierować się właśnie tym kryterium przy wyborze gwiazdkowego prezentu dla mamy.

I muszę przyznać, że moja odwaga została nagrodzona. Samodzielne zapoznanie się z tym fragmentem książki, który z grubsza można określić jako wstęp oraz opinia obdarowanej „Biegunami” wystawiają rekomendacji Nike bardzo dobre świadectwo. Rzekłbym nawet, że zwycięską powieść czyta się prawie równie dobrze, co również nominowany do nagrody, acz przegrany „Lód” Jacka Dukaja (jestem na siedemsetnej stronie i ciągle walczę!), co w moich ustach jest sporych rozmiarów komplementem. Ciężko mi póki co powiedzieć, o czym konkretnie „Bieguni” opowiadają, ale mam przynajmniej poczucie, że udzieliłem Mikołajowi trafnej rady w materii podarku dla  piękniejszego z moich rodziców.

Tym samym chciałem przekazać z tego miejsca wielkie pozdro dla Nike, że patronuje swoim imieniem takiej fajnej nagrodzie!

Jakież więc było moje zdziwienie, kiedy razem z niejakim Jarosławem przerzucając się próbkami mniej lub bardziej radykalnych dokonań sceny ośmiobitowego nu rave’u na zdjęciu przedstawiającym artystów francuskiej grupy The Teenagers dojrzałem… samego Pana Tik Taka! O pomyłce nie może być mowy, popatrzcie sami (pierwsze zdjęcie – pierwszy od prawej patrząc z Waszej strony, drugie zdjęcie – ten facio z lornetką):

Co skłoniło Pana Tik Taka do porzucenia polskiej sceny show dla dzieci na rzecz francuskiej sceny muzyki elektronicznej? Ambicje? Znudzenie współpracą z Fasolkami? A może po prostu zwęszył kasę? Nie mam pojęcia, ale szok który wywołało u mnie to odkrycie nie pozwolił mi siedzieć cicho.

Dzięki czemu zyskałem dobry pretekst do reaktywowania bloga. Tak więc – stay tuned!

Niestety, nadzieje okazały się płonne. Poza starym dobrym De Pressem, obok BiFF na konkursie premier wystąpią gwiazdy pokroju Wilków czy Kasi Cerekwickiej. Szkoda, ale tym jaśniej błyszczeć będzie tam perła kapeli, o której wcześniej pewnie mało kto słyszał. Bo choć na skalę światową zespół ewenementem nie jest, w Opolu będzie reprezentować dosyć słabo rozpowszechnione w mediach masowych podejście do muzyki. Niezależny, delikatny rock, który przyjęto określać etykietą „indie” z żeńskim wokalem to gatunek, który nieczęsto możemy usłyszeć poza podziemiem.

Osobiście nie jestem wielkim fanem takiego grania, ale wyraźny rytm i ładny głos wokalistki pozwolił mi przełamać moje uprzedzenia względem takich miękkich dźwięków. Słychać też, że muzycy (wywodzący się jak jeden mąż/żona z Pogodno) dobrze bawią się tworząc swoją sztukę, a to zawsze zachęca i robi dobre wrażenie. Brak alternatywnego patosu także bezboleśnie przegania moje tradycyjne skojarzenia z muzyką krążącą w lirycznych okolicach rocka. Wreszcie, sam fakt zaistnienia takiego zjawiska na konkursie w Opolu każe spojrzeć mi na nie przychylnym okiem. Chociaż nie będę fałszywie pokładał nadziei na zerwanie silnych łańcuchów niesławnego polish soundu przez BiFF, zawsze to jakiś krok naprzód i kolejny kamyk na barykadzie nowoczesnej muzyki alternatywnej w Polsce. Do tego całkiem ładny i mocny kamyk.

Nie rozwodząc się za bardzo na temat samej płyty, przejdę od razu ad rem. Tak jak nie przepadam za zjawiskiem anime (tzn. lubię pojedyncze produkcje, które byłyby równie fajne, gdyby narysowali je Europejczycy lub Amerykanie), tak Interstella: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem zaczarowała mnie na prawie dwie godziny. Przykuty do monitora oglądałem przygody czwórki kosmitów porwanych na Ziemię ze swojej rodzinnej planety, by uczynić z nich światowej sławy muzyków i idoli każdego Ziemianina. Więcej szczegółów fabuły nie będę zdradzał, ale jest bardzo pulpowo, bohatersko i romantycznie. Nawet totalnie oderwane od logiki zakończenie akcji nie denerwuje, a jedynie odrobinę śmieszy. W połączeniu z klimatem całego filmu, który lepi się od cukru i patosu dobrze służy jako rozwiązanie całej intrygi podłego ziemskiego menedżera. Na polu fabuły film ma się bardzo dobrze, jeżeli widz potrafi postrzegać scenariusze przez pryzmat konwencji.

Wstrzymując lejce mojej galopującej weny i wspominając pokrótce o miłej dla oka animacji i przyzwoitym poziomie technicznym filmu, przechodzę od razu do moim zdaniem najważniejszego aspektu filmu – czyli zgrania z albumem, który był jego inspiracją. Jako wideoklipy do poszczególnych kawałków Daft Punk (którzy także pojawiają się w filmie!) fragmenty Interstellii nadają się wyśmienicie. Obydwa dzieła stanowią tak integralne połączenie, że ciężko byłoby mi wskazać, czy to muzycy wpierw widzieli animację, czy to filmowcy tworzyli obraz w oparciu o dźwięk. Połączenie zaiste idealne.

A aby każdy mógł sam ocenić, czy i jego losy kosmicznej kapeli urzekną - link. Ja pozostaję permamentnie oczarowany.

Na last.fm pojawiły się wszystkie utwory z najnowszego albumu Portisheada pt. Third. Można ich za zupełne darmo posłuchać w całości, a następnie kupić jeżeli komuś przyjdzie ochota. Na recenzję płyty przyjdzie czas później, bo osobiście właśnie się w niego wsłuchuje. Zapowiada się nieźle, bardziej psychodelicznie niż Dummy, ale na swój sposób intrygująco. Mocno nastrojowo na pewno. Więcej refleksji na temat Third w dalszej części wpisu, a sama płyta do posłuchania pod tym adresem.

Zgodnie z zapowiedziami, w nowej odsłonie muzycy Portishead zdecydowali odejść od romantycznych melodii rodem z poprzedniej płyty. Third to o wiele bardziej zróżnicowany materiał. Więcej tutaj żywych instrumentów i elektronicznych efektów, a mniej kojarzonych z hip hopem dźwięków i bitów. Wydaje się, że jest też trudniejszy w odbiorze i po jednym przesłuchaniu kawałków trudno się je kojarzy, nie zapadają w pamięć od razu. Mają jednak swój niepokojący klimat, który urzeka nawet w słoneczny kwietniowy ranek. Nie wiedzieć czemu, pod wpływem nowej odsłony głosu Beth Gibbons i nowych melodii łapię się na skojarzeniach z dokonaniami Bjork.

Mimo dość chaotycznego charakteru powyższych impresji i niepewnego póki co stanowiska, Third mogę spokojnie polecić chociażby do przesłuchania. W końcu, nikogo nic to nie kosztuje. Bardziej skonsolidowana opinia z mojej strony być może niedługo zawita na tym blogu.

Mimo zbliżającego się wielkimi krokami Egzaminu Dojrzałości znajduję odrobinkę czasu na przeglądanie internetu. I właśnie podczas takich chwil relaksu trafiłem na newsa, który zapłodnił we mnie do pewną genialną w swej prostocie myśl. Popularny w zachodniej kulturze masowej nurt horroru jest w Polsce więcej niż niewidoczny. A przecież zgodnie z teoriami naukowymi, w czasach kryzysów tego typu literatura i film najlepiej trafiają w gusta nie tylko wyrobionego, ale i masowego odbiorcy.

Trudno wskazać w krótkich słowach, kogo lub co należy winić za taki stan rzeczy. Może chodzi o brak tradycji w literaturze polskiej, zawsze bardziej zajętej sprawami narodowo – społecznymi niż czystą rozrywką, którą dostarcza na swój perwersyjny sposób czytanie czy oglądanie horrorów. Winowajcą może być też kwestia podejścia potencjalnego polskiego widza, odbierającego straszne opowieści przez pryzmat dzieł kultury przeznaczonych dla dzieci. W końcu może chodzić o jakże prozaiczny powód braku pieniędzy na kręcenie wymagających przeważnie wysokich nakładów finansowych horrorów. Ja sam nie czuję się na siłach, by oceniać to zjawisko w aż tak przekrojowy sposób – ale widzę światełko w tunelu izolacji tej szlachetnej gałęzi kultury masowej.

Ferment rodzi się głównie w środowiskach powiązanych z fantastyką. Na wspomnianym już, nadchodzącym wielkimi krokami Constarze oprócz premiery zbioru opowiadań można będzie spotkać się z wywodzącym się właśnie z tego otoczenia Łukaszem Orbitowskim, który już w tym momencie jest hajpowany przez Gazetę Wyborczą jako pisarz horrorów. Oprócz tego wspomniana impreza ma już w tym momencie masę zasług w promowaniu mniej popularnych w Polsce gałęzi rozrywki masowej – pozostaje tylko mieć nadzieję, że podobnych inicjatyw będzie u nas coraz więcej i że brzydsze dzieci popkultury z horrorami i ogólnie pojętą fantastyką na czele zajmą wreszcie należne im, zachodnie pozycje na firmamencie Sztuki XXI wieku.

(Dzisiaj bez muzyki – specjalnie, żeby nie wywołać przesytu darmowymi polecankami )

Desert Sessions są zapisami dźwięków powstających podczas wspólnych wyjazdów zaprzyjaźnionych z frontmanem QOTSA muzyków na pustynne ranczo De La Luna, będące przy okazji studiem nagraniowym. To tam, w atmosferze przypominającej młodzieżowe kolonie kumple i kumpelki wspólnie kombinują i improwizują Muzykę.

Na każdej płycie łatwo wyczuwa się luzacki klimat pustynnych sesji nagraniowych, a kawałki na kilometr czuć świeżością oraz spontanicznym geniuszem. Koncentrując się na sesjach 9 i 10 – główną rolę w większości kawałków odgrywa tutaj P.J. Harvey, której demoniczne partie wokalne idealnie pasują do mocno psychodelicznych kompozycji stoner rockerów. Czasami jest szybko i brutalnie, częściej flegmatycznie i sennie, ale zawsze – niepokojąco.

Być może to zasługa klimatu unoszącego się wokół pustynnych sesji nagraniowych i legend krążących na ich temat – np. Creosote z 10 sesji podobno powstał w 4 minuty od spotkania się dwóch obcych sobie dotąd muzyków – ale podczas słuchania tej sesji ma się wyraźne uczucie obcowania z czymś piekielnie niezależnym i prawdziwym. Nie znając tych ludzi osobiście, bez trudu mogę wyobrazić sobie, jak musieli się czuć nagrywając te kawałki. Buty same wypełniają się piaskiem, w gardle zasycha, a czoło robi się przyjemnie spieczone bezlitosnym słońcem. Nie wiem jak Was, ale mnie taki autentyzm strasznie rajcuje, szczególnie w połączeniu z taką Muzyką.

Dzisiaj napiszę o dwóch owocach moich poszukiwań. Pierwszym, znalezionym dzięki Nowym Brzmieniom, bohaterem jest zespół Crookram, którego album „19/76″ został opublikowany przez węgierski netlabel BudaBeats. Utrzymana w trip hopowej stylistyce płytka, z której każdy kawałek to zupełnie inne doświadczenie słuchowe. Trudno przyłożyć do nich wspólny mianownik, poza tym, że w miły dla ucha sposób łączą elektroniczny beat z akustycznymi instrumentami. Pierwsze cztery kawałki to dobry sposób na 15 minut odprężenia lub pracy przy leniwych, syntetycznych dźwiękach i dynamiczno – elektronicznych wariacjach na temat jazzu. Piąty to hip – hopowa melodia z strasznie wkurzającym rapem przypominającym popowe dokonania amerykańskich gangsta raperów z MTV. Nie jest zły – ale na tle pozostałych wypada najsłabiej. Ostatni kawałek, nazwany nota bene Outro, to kwintesencja całego wydawnictwa – ślimaczy beat i przyjemne, kojące dźwięki… Do ściągnięcia tutaj.

Na swoje nieszczęście następnym na mojej playliście po tychże kojących dźwiękach był projekt mojego znajomego, który znalazłem zupełnie przypadkiem buszując po różnych forach internetowych. Muzyka Rez Epo, przez twórcę nazywana harsh noisem, to eksplozja szumu, syren, trzasków i innych analogowych dźwięków mogących pochodzić z trafionego torpedą U-Boota czy amerykańskiego myśliwca nad Bolonią. Dla moich uśpionych Crookramem uszu kontakt z płytą „Phenomena” był atakiem bezpardonowym i brutalnym. Dołączający w drugiej części pierwszego utworu (na płycie znajdują się de facto dwa kawałki, podzielone na cztery tracki) sonar jednak skutecznie załagadza skutki uboczne obcowania z tą tzw. antymuzyką. Trance Phase One i Two, brzmiące jak przerywane działaniem piły łańcuchowe komunikaty z mającego się właśnie spalić w atmosferze promu kosmicznego, dopełniają to turpistyczne doświadczenie. Najbardziej urzeka ukryta za ścianami szumów i trzasków harmonia, która sprawia, że Phenomeny słucha się „za jednym razem”, od początku do końca będąc zahipnotyzowanym przewrotnością zawarcia takiego porządku w chaosie.
Do ściągnięcia tutaj, przez rapidshare.

Code Monkeys to serial emitowany przez amerykańską stację G4. Fabuła jedynego (póki co) sezonu koncentruje się wokół perypatii pracowników firmy wydającej gry komputerowe we wczesnych latach 80 ubiegłego stulecia. GameaVision, bo w tej firmie pracują bohaterowie serialu, zostaje w pierwszym odcinku sprzedana przez jej założyciela, Steve’a Wozniaka (każdy, kto kojarzy, przybija sobie piątkę) bogatemu biznesmenowi z Teksasu, „Big T” Larrity’emu, dla którego przemysł konsolowy to kolejny sposób na zarobienie pieniędzy. Jego nowi podopieczni, czyli zboczony Dave, odpowiedzialny Jerry (ta dwójka stanowi głównych protagonistów serii), feministka Mary, nerdowaty fan gier RPG Todd, puszczalska Clare, księgowy Black Steve(Afroamerykanin, gdyby ktoś pytał) i homoseksualista Clarence, robiący do gier GameaVision muzykę, nie są oczywiście zachwyceni odejściem ich ukochanego szefa do pozbawionej przyszłości branży komputerowej i pojawieniem się na jego miejscu krwiożerczego kapitalisty z Teksasu.

Główną treść serialu stanowią właśnie konflikty między oboma stronami barykady, „typowe” życie firmy przemysłu elektronicznego oraz wyśmiewanie całej masy różnych społecznych i popkulturowych motywów, szczególnie tych powiązanych z grami komputerowymi. Code Monkeys to przede wszystkim komedia, i widać to bardzo wyraźnie. Twórcy często i chętnie naruszają zasady politycznej poprawności. Nie jest to co prawda Family Guy, ale fakt, że Black Steve handluje narkotykami i w sytuacjach stresowych wyładowuje agresję strzelając gdzie popadnie, Clarence ubiera się w cekiny i cały czas mówi o uprawianiu miłości z mężczyznami. Todd przez sen prosi swoją matkę, żeby go pocałowała,” ale tak w usta”, a Big T. Larrity czasami wspomina o martwych prostytutkach w bagażniku i swoich ośmiu martwych żonach. Obcowanie z tymi żartami wymaga dużej dozy dystansu, ale warto się na niego zdobyć, aby smakować naprawdę przedniej jakości humor Programujących Małp. Uśmiech wywołują także niedoszli pracownicy GameaVasion, tacy jak np. John Romero, który proponuje Lerrity’emu wydanie rewolucyjnej gry „The Room”, w którym kierujemy postacią z perspektywy pierwszej osoby. Big T. stwierdza jednak, że nie byłoby to zbyt opłacalne. Podobnych żartów, z udziałem innych kultowych gier, jest w Code Monkeys o wiele więcej.

Najważniejsze i najbardziej charakterystyczne dla tego serialu jest jego oprawa graficzna. Wszystkie postacie i tło są wykonany z wielkich, oldskulowych pikseli, co zresztą widać na załączonym obrazku. Na górze widnieje licznik punktów, a po prawej – licznik życia w postaci znanych z Zeldy serduszek. Czasami ich miejsce zajmują zabawne wskaźniki obrzydzenia, aktywna broń postaci albo skala „poziomu zboczeńca”. Wraz z wykorzystywaniem wielu znanych motywów z gier (ucieczka z więzienia odbywa się w scenerii a’la Contra, a biurko Big. T wygląda jak lada sprzedawcy z Zeldy) tworzy to niepowtarzalny, ośmiobitowy klimat serialu, który w widzu wywołuje u mnie pozytywnych odczuć. Z czystym sercem mogę polecić go każdemu, kto choć trochę zainteresowany był chociażby Futuramą czy Family Guyem.

Drugim opisywanym we wpisie dziełem jest utwór Boba Ostertaga pod tytułem „w00t!”. Tak, dobrze napisałem – utwór. w00t jest bowiem pojedynczym, trwającym ok. 50 minut kawałkiem – molochem, utworzonym jedynie przy pomocy dźwięków z różnych gier konsolowych i komputerowych. Zróżnicowany, ale spójny kompozycyjny majstersztyk, muzyka wybitna w gatunku elektroniki – godna polecenia każdemu, kto potrafi wykroczyć poza duszne ramy tradycyjnej muzyki przy obcowaniu ze sztuką. I, co najważniejsze, do ściągnięcia zupełne legalnie i za darmo ze strony kompozytora.