Festiwal w Opolu, jak zapewne dla większości, jest dla mnie synonimem artystycznego betonu i festiwalu dla robionego przez ludzi, którym zależy na tym, by w polskiej muzyce działo się jak najmniej. Tym bardziej zadziwiłem się, gdy oglądając któryś z kanałów telewizji publicznej natrafiłem na klip promujący jeden z zespołów biorących udział w konkursie premier. BiFF kompletnie nie przypasował do mojej wizji tego, co można na tym starożytnym święcie muzyki rozrywkowej usłyszeć. Zachęcony tym zburzeniem muru uprzedzeń pomyślałem, że być może w tym roku zespołów oscylujących w okolicach muzyki alternatywnej w największym bastionie niemczyzny w Polsce będzie więcej.

Niestety, nadzieje okazały się płonne. Poza starym dobrym De Pressem, obok BiFF na konkursie premier wystąpią gwiazdy pokroju Wilków czy Kasi Cerekwickiej. Szkoda, ale tym jaśniej błyszczeć będzie tam perła kapeli, o której wcześniej pewnie mało kto słyszał. Bo choć na skalę światową zespół ewenementem nie jest, w Opolu będzie reprezentować dosyć słabo rozpowszechnione w mediach masowych podejście do muzyki. Niezależny, delikatny rock, który przyjęto określać etykietą “indie” z żeńskim wokalem to gatunek, który nieczęsto możemy usłyszeć poza podziemiem.

Osobiście nie jestem wielkim fanem takiego grania, ale wyraźny rytm i ładny głos wokalistki pozwolił mi przełamać moje uprzedzenia względem takich miękkich dźwięków. Słychać też, że muzycy (wywodzący się jak jeden mąż/żona z Pogodno) dobrze bawią się tworząc swoją sztukę, a to zawsze zachęca i robi dobre wrażenie. Brak alternatywnego patosu także bezboleśnie przegania moje tradycyjne skojarzenia z muzyką krążącą w lirycznych okolicach rocka. Wreszcie, sam fakt zaistnienia takiego zjawiska na konkursie w Opolu każe spojrzeć mi na nie przychylnym okiem. Chociaż nie będę fałszywie pokładał nadziei na zerwanie silnych łańcuchów niesławnego polish soundu przez BiFF, zawsze to jakiś krok naprzód i kolejny kamyk na barykadzie nowoczesnej muzyki alternatywnej w Polsce. Do tego całkiem ładny i mocny kamyk.

Koledzy z Winyla kopnęli mnie twórczo w tyłek i dali temat do rozruszania bloga po krótkim okresie stagnacji. Tematyka podlinkowanego wpisu przypomniała mi o moich niedawnych doświadczeń kulturowych, kiedy to nucąc pod nosem kawałki z płyty Discovery Daft Punk wklepałem od niechcenia nazwę utworu “One More Time” na YouTubie. Jednocześnie przypomniałem sobie, że klip do niego był wstępem do pełnometrażowego filmu anime, który miał być ilustracją do kilku kawałków z tej płyty. Okazało się jednak, że moja pamięć była zawodna - albowiem film Interstella 5555 w reżyserii Kazuhisa Takenouchi trwa dokładnie tyle, co płyta - każdy utwór na płycie ma swój odpowiednik w któreś z części animowanej opowieści.

Nie rozwodząc się za bardzo na temat samej płyty, przejdę od razu ad rem. Tak jak nie przepadam za zjawiskiem anime (tzn. lubię pojedyncze produkcje, które byłyby równie fajne, gdyby narysowali je Europejczycy lub Amerykanie), tak Interstella: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem zaczarowała mnie na prawie dwie godziny. Przykuty do monitora oglądałem przygody czwórki kosmitów porwanych na Ziemię ze swojej rodzinnej planety, by uczynić z nich światowej sławy muzyków i idoli każdego Ziemianina. Więcej szczegółów fabuły nie będę zdradzał, ale jest bardzo pulpowo, bohatersko i romantycznie. Nawet totalnie oderwane od logiki zakończenie akcji nie denerwuje, a jedynie odrobinę śmieszy. W połączeniu z klimatem całego filmu, który lepi się od cukru i patosu dobrze służy jako rozwiązanie całej intrygi podłego ziemskiego menedżera. Na polu fabuły film ma się bardzo dobrze, jeżeli widz potrafi postrzegać scenariusze przez pryzmat konwencji.

Wstrzymując lejce mojej galopującej weny i wspominając pokrótce o miłej dla oka animacji i przyzwoitym poziomie technicznym filmu, przechodzę od razu do moim zdaniem najważniejszego aspektu filmu - czyli zgrania z albumem, który był jego inspiracją. Jako wideoklipy do poszczególnych kawałków Daft Punk (którzy także pojawiają się w filmie!) fragmenty Interstellii nadają się wyśmienicie. Obydwa dzieła stanowią tak integralne połączenie, że ciężko byłoby mi wskazać, czy to muzycy wpierw widzieli animację, czy to filmowcy tworzyli obraz w oparciu o dźwięk. Połączenie zaiste idealne.

A aby każdy mógł sam ocenić, czy i jego losy kosmicznej kapeli urzekną - link. Ja pozostaję permamentnie oczarowany.

Na last.fm pojawiły się wszystkie utwory z najnowszego albumu Portisheada pt. Third. Można ich za zupełne darmo posłuchać w całości, a następnie kupić jeżeli komuś przyjdzie ochota. Na recenzję płyty przyjdzie czas później, bo osobiście właśnie się w niego wsłuchuje. Zapowiada się nieźle, bardziej psychodelicznie niż Dummy, ale na swój sposób intrygująco. Mocno nastrojowo na pewno. Więcej refleksji na temat Third w dalszej części wpisu, a sama płyta do posłuchania pod tym adresem.

Zgodnie z zapowiedziami, w nowej odsłonie muzycy Portishead zdecydowali odejść od romantycznych melodii rodem z poprzedniej płyty. Third to o wiele bardziej zróżnicowany materiał. Więcej tutaj żywych instrumentów i elektronicznych efektów, a mniej kojarzonych z hip hopem dźwięków i bitów. Wydaje się, że jest też trudniejszy w odbiorze i po jednym przesłuchaniu kawałków trudno się je kojarzy, nie zapadają w pamięć od razu. Mają jednak swój niepokojący klimat, który urzeka nawet w słoneczny kwietniowy ranek. Nie wiedzieć czemu, pod wpływem nowej odsłony głosu Beth Gibbons i nowych melodii łapię się na skojarzeniach z dokonaniami Bjork.

Mimo dość chaotycznego charakteru powyższych impresji i niepewnego póki co stanowiska, Third mogę spokojnie polecić chociażby do przesłuchania. W końcu, nikogo nic to nie kosztuje. Bardziej skonsolidowana opinia z mojej strony być może niedługo zawita na tym blogu.

W krótkim wstępie przepraszam za wolny refleks przy aktualizacjach. Usprawiedliwiam się maturą,

Mimo zbliżającego się wielkimi krokami Egzaminu Dojrzałości znajduję odrobinkę czasu na przeglądanie internetu. I właśnie podczas takich chwil relaksu trafiłem na newsa, który zapłodnił we mnie do pewną genialną w swej prostocie myśl. Popularny w zachodniej kulturze masowej nurt horroru jest w Polsce więcej niż niewidoczny. A przecież zgodnie z teoriami naukowymi, w czasach kryzysów tego typu literatura i film najlepiej trafiają w gusta nie tylko wyrobionego, ale i masowego odbiorcy.

Trudno wskazać w krótkich słowach, kogo lub co należy winić za taki stan rzeczy. Może chodzi o brak tradycji w literaturze polskiej, zawsze bardziej zajętej sprawami narodowo - społecznymi niż czystą rozrywką, którą dostarcza na swój perwersyjny sposób czytanie czy oglądanie horrorów. Winowajcą może być też kwestia podejścia potencjalnego polskiego widza, odbierającego straszne opowieści przez pryzmat dzieł kultury przeznaczonych dla dzieci. W końcu może chodzić o jakże prozaiczny powód braku pieniędzy na kręcenie wymagających przeważnie wysokich nakładów finansowych horrorów. Ja sam nie czuję się na siłach, by oceniać to zjawisko w aż tak przekrojowy sposób - ale widzę światełko w tunelu izolacji tej szlachetnej gałęzi kultury masowej.

Ferment rodzi się głównie w środowiskach powiązanych z fantastyką. Na wspomnianym już, nadchodzącym wielkimi krokami Constarze oprócz premiery zbioru opowiadań można będzie spotkać się z wywodzącym się właśnie z tego otoczenia Łukaszem Orbitowskim, który już w tym momencie jest hajpowany przez Gazetę Wyborczą jako pisarz horrorów. Oprócz tego wspomniana impreza ma już w tym momencie masę zasług w promowaniu mniej popularnych w Polsce gałęzi rozrywki masowej - pozostaje tylko mieć nadzieję, że podobnych inicjatyw będzie u nas coraz więcej i że brzydsze dzieci popkultury z horrorami i ogólnie pojętą fantastyką na czele zajmą wreszcie należne im, zachodnie pozycje na firmamencie Sztuki XXI wieku.

(Dzisiaj bez muzyki - specjalnie, żeby nie wywołać przesytu darmowymi polecankami ;))

Witam w kolejnym odcinku nieregularnego cyklu czarującego. Dzisiaj dla niepoznaki zamiast polecać seriale zajmę się jedynie muzyką. I to nie bylejaką, ale ambitną, spod znaku Niezależnych Projektów Znanych Muzyków.
Mam nadzieję, że nie muszę nikomu z czytających przedstawiać zespołu Queens of the Stone Age. Jeżeli ktoś jednak zawiódł moje zaufanie - polecam stronę kapeli na last.fm. Chciałbym dzisiaj opowiedzieć o projekcie inspirowanym przez lidera QOTSA, Josha Homme’a - Desert Sessions. Jako, że łącznie nagrań z pustynnych sesji po dziś dzień powstało dziesięć, z konieczności skupię się na upublicznionych razem na płycie CD sesjach dziewiątej i dziesiątej. O innych będę się starał pisać wraz z upływem czasu, niekoniecznie w odwrotnym porządku chronologicznym.

Desert Sessions są zapisami dźwięków powstających podczas wspólnych wyjazdów zaprzyjaźnionych z frontmanem QOTSA muzyków na pustynne ranczo De La Luna, będące przy okazji studiem nagraniowym. To tam, w atmosferze przypominającej młodzieżowe kolonie kumple i kumpelki wspólnie kombinują i improwizują Muzykę.

Na każdej płycie łatwo wyczuwa się luzacki klimat pustynnych sesji nagraniowych, a kawałki na kilometr czuć świeżością oraz spontanicznym geniuszem. Koncentrując się na sesjach 9 i 10 - główną rolę w większości kawałków odgrywa tutaj P.J. Harvey, której demoniczne partie wokalne idealnie pasują do mocno psychodelicznych kompozycji stoner rockerów. Czasami jest szybko i brutalnie, częściej flegmatycznie i sennie, ale zawsze - niepokojąco.

Być może to zasługa klimatu unoszącego się wokół pustynnych sesji nagraniowych i legend krążących na ich temat - np. Creosote z 10 sesji podobno powstał w 4 minuty od spotkania się dwóch obcych sobie dotąd muzyków - ale podczas słuchania tej sesji ma się wyraźne uczucie obcowania z czymś piekielnie niezależnym i prawdziwym. Nie znając tych ludzi osobiście, bez trudu mogę wyobrazić sobie, jak musieli się czuć nagrywając te kawałki. Buty same wypełniają się piaskiem, w gardle zasycha, a czoło robi się przyjemnie spieczone bezlitosnym słońcem. Nie wiem jak Was, ale mnie taki autentyzm strasznie rajcuje, szczególnie w połączeniu z taką Muzyką.

Wędrując po różnych malowniczych zakątkach sieci można trafić na przeróżne, podejrzanie wyglądające pliki, które po bliższym zapoznaniu okazują się być istnymi perełkami. Tak przeważnie jest z muzyką udostępnianą za darmo na sieci w ramach tak zwanych netlabelów. Wytwórnie takie puszczają utwory i albumy udostępniane je na sieci na zasadach Creative Commons. Jest to idealne wyjście dla muzyków awangardowych, którzy w zwykłych wytwórniach nie znaleźliby miejsca, a którym chodzi głównie o dotarcie ze swoją twórczością do wąskiego, wyrobionego odbiorcy. Darmowa, legalna, nowatorska - te trzy zalety wystarczą, aby zainteresować się muzyką puszczaną w ramach sieciowych wytwórni.

Dzisiaj napiszę o dwóch owocach moich poszukiwań. Pierwszym, znalezionym dzięki Nowym Brzmieniom, bohaterem jest zespół Crookram, którego album “19/76″ został opublikowany przez węgierski netlabel BudaBeats. Utrzymana w trip hopowej stylistyce płytka, z której każdy kawałek to zupełnie inne doświadczenie słuchowe. Trudno przyłożyć do nich wspólny mianownik, poza tym, że w miły dla ucha sposób łączą elektroniczny beat z akustycznymi instrumentami. Pierwsze cztery kawałki to dobry sposób na 15 minut odprężenia lub pracy przy leniwych, syntetycznych dźwiękach i dynamiczno - elektronicznych wariacjach na temat jazzu. Piąty to hip - hopowa melodia z strasznie wkurzającym rapem przypominającym popowe dokonania amerykańskich gangsta raperów z MTV. Nie jest zły - ale na tle pozostałych wypada najsłabiej. Ostatni kawałek, nazwany nota bene Outro, to kwintesencja całego wydawnictwa - ślimaczy beat i przyjemne, kojące dźwięki… Do ściągnięcia tutaj.

Na swoje nieszczęście następnym na mojej playliście po tychże kojących dźwiękach był projekt mojego znajomego, który znalazłem zupełnie przypadkiem buszując po różnych forach internetowych. Muzyka Rez Epo, przez twórcę nazywana harsh noisem, to eksplozja szumu, syren, trzasków i innych analogowych dźwięków mogących pochodzić z trafionego torpedą U-Boota czy amerykańskiego myśliwca nad Bolonią. Dla moich uśpionych Crookramem uszu kontakt z płytą “Phenomena” był atakiem bezpardonowym i brutalnym. Dołączający w drugiej części pierwszego utworu (na płycie znajdują się de facto dwa kawałki, podzielone na cztery tracki) sonar jednak skutecznie załagadza skutki uboczne obcowania z tą tzw. antymuzyką. Trance Phase One i Two, brzmiące jak przerywane działaniem piły łańcuchowe komunikaty z mającego się właśnie spalić w atmosferze promu kosmicznego, dopełniają to turpistyczne doświadczenie. Najbardziej urzeka ukryta za ścianami szumów i trzasków harmonia, która sprawia, że Phenomeny słucha się “za jednym razem”, od początku do końca będąc zahipnotyzowanym przewrotnością zawarcia takiego porządku w chaosie.
Do ściągnięcia tutaj, przez rapidshare.

Myślę, że bez większego pudła mogę założyć, że lwia część odwiedzających ten zakątek WordPressa kiedyś zetknęła się w swoim życiu z grami wydawanymi na stare ośmiobitowe konsole, w naszym kraju najszerzej reprezentowanymi przez tzw. Pegasusa. Ich niepowtarzalny urok i niezbywalne piętno, jakie odcisnęły w mojej przynajmniej świadomości natchnął mnie do poświęcenia poniższego wpisu dwóm niezwykłym wytworom kultury masowej - amerykańskiemu serialowi animowanemu Code Monkeys i najnowszemu dziełu muzycznemu Boba Ostertaga.

Code Monkeys to serial emitowany przez amerykańską stację G4. Fabuła jedynego (póki co) sezonu koncentruje się wokół perypatii pracowników firmy wydającej gry komputerowe we wczesnych latach 80 ubiegłego stulecia. GameaVision, bo w tej firmie pracują bohaterowie serialu, zostaje w pierwszym odcinku sprzedana przez jej założyciela, Steve’a Wozniaka (każdy, kto kojarzy, przybija sobie piątkę) bogatemu biznesmenowi z Teksasu, “Big T” Larrity’emu, dla którego przemysł konsolowy to kolejny sposób na zarobienie pieniędzy. Jego nowi podopieczni, czyli zboczony Dave, odpowiedzialny Jerry (ta dwójka stanowi głównych protagonistów serii), feministka Mary, nerdowaty fan gier RPG Todd, puszczalska Clare, księgowy Black Steve(Afroamerykanin, gdyby ktoś pytał) i homoseksualista Clarence, robiący do gier GameaVision muzykę, nie są oczywiście zachwyceni odejściem ich ukochanego szefa do pozbawionej przyszłości branży komputerowej i pojawieniem się na jego miejscu krwiożerczego kapitalisty z Teksasu.

Główną treść serialu stanowią właśnie konflikty między oboma stronami barykady, “typowe” życie firmy przemysłu elektronicznego oraz wyśmiewanie całej masy różnych społecznych i popkulturowych motywów, szczególnie tych powiązanych z grami komputerowymi. Code Monkeys to przede wszystkim komedia, i widać to bardzo wyraźnie. Twórcy często i chętnie naruszają zasady politycznej poprawności. Nie jest to co prawda Family Guy, ale fakt, że Black Steve handluje narkotykami i w sytuacjach stresowych wyładowuje agresję strzelając gdzie popadnie, Clarence ubiera się w cekiny i cały czas mówi o uprawianiu miłości z mężczyznami. Todd przez sen prosi swoją matkę, żeby go pocałowała,” ale tak w usta”, a Big T. Larrity czasami wspomina o martwych prostytutkach w bagażniku i swoich ośmiu martwych żonach. Obcowanie z tymi żartami wymaga dużej dozy dystansu, ale warto się na niego zdobyć, aby smakować naprawdę przedniej jakości humor Programujących Małp. Uśmiech wywołują także niedoszli pracownicy GameaVasion, tacy jak np. John Romero, który proponuje Lerrity’emu wydanie rewolucyjnej gry “The Room”, w którym kierujemy postacią z perspektywy pierwszej osoby. Big T. stwierdza jednak, że nie byłoby to zbyt opłacalne. Podobnych żartów, z udziałem innych kultowych gier, jest w Code Monkeys o wiele więcej.

Najważniejsze i najbardziej charakterystyczne dla tego serialu jest jego oprawa graficzna. Wszystkie postacie i tło są wykonany z wielkich, oldskulowych pikseli, co zresztą widać na załączonym obrazku. Na górze widnieje licznik punktów, a po prawej - licznik życia w postaci znanych z Zeldy serduszek. Czasami ich miejsce zajmują zabawne wskaźniki obrzydzenia, aktywna broń postaci albo skala “poziomu zboczeńca”. Wraz z wykorzystywaniem wielu znanych motywów z gier (ucieczka z więzienia odbywa się w scenerii a’la Contra, a biurko Big. T wygląda jak lada sprzedawcy z Zeldy) tworzy to niepowtarzalny, ośmiobitowy klimat serialu, który w widzu wywołuje u mnie pozytywnych odczuć. Z czystym sercem mogę polecić go każdemu, kto choć trochę zainteresowany był chociażby Futuramą czy Family Guyem.

Drugim opisywanym we wpisie dziełem jest utwór Boba Ostertaga pod tytułem “w00t!”. Tak, dobrze napisałem - utwór. w00t jest bowiem pojedynczym, trwającym ok. 50 minut kawałkiem - molochem, utworzonym jedynie przy pomocy dźwięków z różnych gier konsolowych i komputerowych. Zróżnicowany, ale spójny kompozycyjny majstersztyk, muzyka wybitna w gatunku elektroniki - godna polecenia każdemu, kto potrafi wykroczyć poza duszne ramy tradycyjnej muzyki przy obcowaniu ze sztuką. I, co najważniejsze, do ściągnięcia zupełne legalnie i za darmo ze strony kompozytora.

(Jak łatwo się domyślić po pierwszej części tytułu wpisu, poniższy tekst otwiera serię recenzjo - impresji o tematyce zapomnianych przez mainstream filmów. W miarę możliwości - z odpowiednią, kojarzącą się z filmem muzyką. Zapraszam do tego i kolejnych wpisów z serii)

Zainspirowany przez Tarantinowo - Rodrigezowy projekt Grindhouse rozpocząłem jakiś czas temu poszukiwania mające doprowadzić mnie do źródeł tego, co dzisiaj nazywamy przemysłem filmowym. Wędrówka ta doprowadziła mnie do kilku arcyciekawych produkcji, czy to z dawnego mainstreamu, czy też filmów, które już za życia (czyli w czasach kin samochodowych) były domeną podziemia. Jednym z takich filmów jest bijący rekordy popularności w 1957 roku, praszczur znanego, chętnie eksploatowanego i dzisiaj rodzaju filmów grozy, który można określić mianem teen-horroru - w którym to wszelkie straszliwe wydarzenia rozgrywają się wśród starszej i młodszej młodzieży, w szkołach lub na młodzieżowych imprezach / wypadach za miasto.

Film jest banalny z punktu widzenia współczesnego widza - główny bohater, mocno przypominający ikonę pokolenia beatników Jamesa Deana, to młody, przystojny i inteligentny gość, którego problemem jest niedostosowanie społeczne i ogólnie pojęty angst. Jak łatwo się domyślić, to właśnie on jest tytułowym nastoletnim wilkołakiem, wokół którego rozgrywają się wszystkie dziwne wypadki w miasteczku Rockdale. Zanim jednak życie Tony’ego, bo tak na imię ma nasz futrzak, zostanie zdominowane przez problemy z goleniem i wizytami u ortodonty, toczy on zwykłe życie amerykańskiego nastolatka z lat 50 - chadza na imprezy, ma dziewczynę i stara się dostać do collegu. W filmie wyraźnie podkreślono momenty, w których któryś z bohaterów śpiewa piosenkę dla swojej ukochanej albo kiedy tańczy z nią rock’n'rolla. W latach 50 pewnie miało to na celu dostarczenie normalnej rozrywki, teraz intryguje i urzeka zupełnym brakiem powiązania z fabułą filmu.

Uroczo wyglądają także urywające się nagle ujęcia kamery, muzyka odtwarzana ze starej gramofonowej płyty czy zabawnie przesadna ekspresja na twarzach atakowanych przez wilkołaka nastolatków. Uwagę przyciągają staromodne techniki filmowe i fabuła, które w dzisiejszych czasach nie przyniosłby nikomu dwóch milionów dolarów w tydzień (a tyle “I was a teenage werewol” zarobił po premierze, będąc kręconym przy maksymalnie niskim budżecie). Chociaż teraz filmy kręcone w ten sposób to przeważnie celowe parodie, wtedy film był traktowany najzupełniej serio - a włączenie do tematyki horroru nastolatków dodatkowo podkręcało atmosferę nowatorskiego podejścia do sztuki filmowej. Mnie urzekł brak piętna postmodernizmu w “I was a Teenage Werewolf” - czułem, że reżyser wkraczał na nieodkryte wtedy ścieżki sztuki, tworząc podwaliny pod działalność swoich licznych naśladowców

Oprócz interesującego aspektu kulturowego, film sam w sobie nie jest ani specjalnie straszny, ani zaskakujący. Łatwo przewidzieć, co za chwilę zrobi Tony - wilkołak, policja lub “opiekujący się” bohaterem psycholog. Wilkołacza charakteryzacja zamiast straszyć, raczej śmieszy, podobnie jak policyjny woźny, z przerażeniem opowiadający historie o wilkołakach ze swojego “starego kraju gdzieś w Karpatach” (oczywiście, wszyscy go olewają do czasu, aż wilkołak się nie ujawni). Nie tego rodzaju emocji powinien współczesny miłośnik Złych Filmów szukać w “I was a Teenage Werewolf”. Obcowanie z tym trącącym myszką dziełem dostarcza satysfakcji właśnie ze względu na to, czym był wtedy dla publiczności i jakie skutki jego nakręcenia może podziwiać współczesny widz. Może się nie podobać - ale nie sposób odmówić mu Wielkości.

Na koniec dwie ciekawostki kulturalno - muzyczne. Odgrywający postać Tony’ego Wilkołaka Michael Landon był później znanym i bardzo aktywnym aktorem - między innymi grał i współtworzył scenariusz Bonanzy, a jego postać była główną rolą męską w serialu “Domek na prerii”. Warto zobaczyć, jak zaczynał gwiazdor tego formatu. Drugą ciekawostką są muzyczne reperkusje filmu - a wśród nich utwór kapeli psychobilly The Cramps, która nagrała kawałek “I Was a Teenage Werewolf”. Jako klip wykorzystano fragmenty filmu, które na pewno zachęcą Was do zapoznania się z tym “horrorem” ;).

PS. Jarkowi dziękuję za inspirację ; ) oraz mojemu bratu, za towarzyszenie o 1 w nocy przy oglądaniu powyżej opisanego dzieła.

W ramach wstępu do dzisiejszych rozważań okołokulturowych pozwolę sobie sparafrazować jednego z pierwszych punk - rockerów nowożytności, księdza Emmanuela-Josepha Sieyes’a:

Czym jest indie? Muzyką popularną. Czym było ono dotąd? Muzyką niezależną. Czego żąda? Być wszystkim.

Tą oto przewrotną i trochę koślawą parafrazą rozpocznę swój anty-indie manifest. Jestem gotów się założyć, że poza nielicznymi wyjątkami wiecie, na czym polega zjawisko bycia indie. Tej nielicznej mniejszości służę wyjaśnieniem - indie, słówko pochodzące od angielskiego independent. Oznacza tyle, co niezależne, odnosi się do głównie do wszelkich przejawów działalności kulturalnej, jak np. muzyka, książki czy filmy. Ot, nowe określenie na coś, co w kulturze istniało chyba od zawsze, czyli na wszelkie dzieła znajdujące się poza najpowszechniej uznawanym obiegiem. Poezja sowizdrzalska była indie, dadaiści byli indie, symboliści byli indie. Rozwój kultury masowej dodał co prawda kilka warunków bycia niezależnym, jak chociażby łamanie konwenansów sztuki, którą się uprawia albo publikowanie swojej twórczości własnym sumptem, ale idea pozostawała ta sama.

Niezależność zawsze była w cenie. Kojarzyła się z wolnością i błyskotliwością. A skoro ktoś był wolny i błyskotliwy, musiał być fajny. Po krótkim czasie więc buntownicze nurty w sztuce stawały się głównymi. Potem awangarda stawała się sztuką popularną, na czele pochodu kulturowego pojawiali się kolejni buntownicy i w ten sposób wszystko się kręciło. I kręci się po dziś dzień.

Obecna czołówka kulturalnej świeżości zaczęła się już powoli upowszechniać. Szczególnie, jeżeli chodzi o muzykę. Trendy zapoczątkowane przez brytyjski ruch punk - rocka, kontynuowane przez ich post - punkowych pogrobowców, mocno osadziły się w mainstreamie. Pierwsi buntownicy albo już poumierali albo wypalili się, do czego mieli prawo - niewielu jest przecież ludzi permanentnie genialnych. Zaraz po nich pojawili się oczywiście ich kontynuatorzy, ze sloganami niezależności na ustach wyrażających swoją wrażliwość estetyczną i chęć zdobycia uznania w oczach innych.

Indie. To słowo zaczęło działać jak magnes na wszystkich, którzy chcą popieścić swoje ego snobując się na muzykę, której słuchają lub tworzą. Wyznawcy pop- i post-rocka zagarnęli termin, którego literalne znaczenie daleko wykracza poza zjawiska takie jak Radiohead, Arctic Monkeys czy Death Cab for Cutie. Fani tego rodzaju muzyki przykleili do niego etykietkę „Indie”, pod którą dynda dopisek “z natury zajebiste“. Masa ludzi podchodzi do zjawiska bezrefleksyjnie, konformistycznie stając się fanami zespołów tylko dlatego, że rzesza fanów uznała je za godnych noszenia tejże etykietki. Czasami niepotrzebna jest nawet aklamacja środowiska - wystarcza promocja, która w magicznym słówku widzi możliwość zarobienia coraz większych pieniędzy. Snobizm wymaga przynajmniej pozorowanej elitarności. Zespołom, które nie grają tak jak np. Franz Ferdinand bardzo trudno dostać się do grona artystów uznawanych wykonawców rocka niezależnego, bo nie wystarczy, a nawet nie można, grać nowatorsko, tylko swojsko. Ekskluzywne grupy są niezwykle atrakcyjne, więc każdy chce do nich dołączać. Artyzm i elitarność indie staje się papierową wydmuszką, pustym frazesem, w który jednak ‘elita’ ciągle chce wierzyć, aby nie podupaść na poziomie bycia fajnym we własnych oczach.

Ubrać odpowiednie ciuchy, wymyślić nazwę zaczynającą się na „The…” i ponaśladować trochę Joy Division - tyle trzeba, by stać się indie. To wystarczający powód, aby negować całą otoczkę związaną z tym zjawiskiem i uznać, że de facto ono nie istnieje, nie spełniając własnych założeń. Krótko mówiąc – ruch indie to wielkie nic, zabawka nadętych dzieciaków, które nie mogą przecież słuchać muzyki alternatywnej, bo teraz robi to co drugi nastolatek. Nie pierwsza i nie ostatnia, ale przez dłuższy czas zapewne – ulubiona.

PS. Wpis dedykuję pieunowi. Stay indie - srindie!

*dryn dryn*

-Czy próbowałaś wyłączyć i włączyć komputer?

-Tak, nic się nie dzieje

-Czy komputer jest podłączony?

-Och, nie, dziękuję za pomoc!

Taki dialog można usłyszeć w niemal każdym odcinku brytyjskiego serialu “The IT Crowd”. Dobrze oddaje klimat panujący w serialowym wieżowcu. Głównych bohaterów, pracowników działu IT, można określać różnymi epitetami, ale wśród nich na pewno nie znajdzie się słowo “user-friendly”. Dwójka informatyko - geeków - Roy (Chris O’Dowd) i Moss (Richard Ayoade) - oraz ich ‘relantionship manager’, Jen (Kathrine Parkinson), są typami wybitnie antypatycznymi. Wygnani do ciemnej, brudnej piwnicy wieżowca w centrum Londynu, w którym mieści się siedziba ich firmy, stanowią najniższy szczebel w korporacyjnej drabinie towarzyskiej. Uśmiechnięci, dobrze ubrani “pracownicy z góry” przeważnie traktują dział IT jak pariasów. O ile niechlujny i bucowaty Roy oraz genialny, ale nieprzystosowany społecznie Moss są do tego przyzwyczajeni, to nowo przydzielona do pracy z informatykami, marząca o karierze rodem z “AllyMcBeal” Jen traktuje komputerową piwnicę niczym miejsce więziennej zsyłki. Prócz marzycielskiej postawy ma także bardzo choleryczną osobowość, co w połączeniu ze specyficznymi charakterami jej podwładnych skutkuje wrzeniem, od którego drży w posadach cały wieżowiec.

Serial jest naszpikowany smakowitym humorem odwołującym się głównie do tematyki korporacyjno - nerdowskiej, jak w przytoczonej na początku, występującej w każdym odcinku scenie, kiedy każdy dzwoniący telefon Roy odbiera witając rozmówcę słowami ” Have you tried turning it off and on again?”. Poza rzadkimi sytuacjami, kiedy musi zapytać jeszcze “Is the computer plugged in?”, rozwiązuje to większość problemów pracowników z góry, co z jednej strony ukazuje prawdziwe oblicze ich komputerowych umiejętności, a także podejście Irlandczyka do swoich obowiązków. Moss jest bardzo sumienny i genialny w tym, co robi (o włamaniu się na konto jednego z pracowników firmy - “To będzie bardzo trudne i zajmie masę czasu” - po czym uderza kilka razy w klawisze i po 5 sekundach stwierdza - “uff, gotowe”), ale jest kompletnie zagubiony we współczesnym świecie - kiedy w “jaskini informatyków” wybucha pożar Moss pisze maila do kapitana straży pożarnej i nie zważając na nic, wraca do pracy, uznając, że to wystarczające działanie w kwestii walki z ogniem. Żarty związane z Jen obracają się głównie wokół jej relacji towarzyskich z przystojnymi pracownikami z góry - jak chociażby kiedy jeden z nich zaprasza ją na randkę, ponieważ jest gejem, a ona przypomina mu mężczyznę. Próbki możliwości każdej postaci macie w linkach rozmieszczonych losowo po wpisie, a warto dodać, że poziom zawartości korporacyjno - komputerowej satyry jest momentami o wiele wyższy.

Serię, składającą się w tym momencie z dwóch, sześciodcinkowych sezonów, bardzo przyjemnie się ogląda i każdy, kto choć trochę ceni sobie żartowanie ze stereotypów lub współczesnych archetypów sukcesu, powinien być zadowolony. Co lepsze, serial był w październiku 2006 roku emitowany przez TVP 2 pod polskim tytułem ‘Technicy-magicy”, więc każdy kto opłaca abonament z czystym sumieniem może ściągnąć go z odmętów internetu. Warto!